Ο Modremoth έρχεται

Mordre2

Η Tyria έχει αλλάξει, το νιώθω στον αέρα, το γεύομαι στο νερό. Μετά την νίκη επί του Zhaitan τα στοιχεία της φύσης είχαν ηρεμίσει για ένα διάστημα, αλλά από ότι φαίνεται, αυτό δεν κράτησε για πολύ. Αισθάνομαι την γη να τρέμει, τον αέρα να με καταθλίβει, καθώς με αγκαλιάζει στην παγωμένη αγκαλιά του. Το νερό των ποταμών και των λιμνών έχει μια αρρωστημένη γεύση. Η ενέργεια που θρέφει τη ζωή πάνω στον κόσμο, νιώθω να μου καίει τα σωθικά. Κάθε τόσο μια σκοτεινή δύναμη από την άβυσσο με κατατρέχει και κάθε φορά που κοιτάζω μέσα της μου στάζει το σκοτάδι της και με γεμίζει μίσος και αποστροφή. Σαν να ξεθωριάζει η ψυχή μου σιγά σιγά και να μένω κενή από μέσα. Αφήνοντας με σαν μια ιδέα του πρώην εαυτού μου. Ένα φάντασμα που περιπλανιέται μέσα στην σκοτεινιά.

Την ξέρω αυτή την αίσθηση… κάποιος Elder Dragon είναι έτοιμος να κάνει αισθητή την παρουσία του. Θυμάμαι πως το ίδιο ένιωθα και τότε που ο Zhaitan έσπερνε τον τρόμο. Τότε έβλεπα τις φυλές της Tyria να είναι μέσα στη μιζέρια, τη κατάθλιψη και το φόβο γιατί από αυτά θρεφόταν ο Zhaitan, o Undead Elder Dragon. Τώρα όμως, κάτι διαφορετικό συμβαίνει.

Τα δάση έχουν σκοτεινιάσει – σα να έχει χαθεί η ψυχή των δέντρων∙ τα κλαριά τους είναι ολόγυμνα από φύλλα και καρπούς. Τα φυτά αφήνουν στη γλώσσα μου μια δηλητηριασμένη γεύση και έχουν χάσει τη θρεπτική ουσία τους. Τα λουλούδια έχουν μαραθεί αφήνοντας έτσι νεκρά τα έντομα που τα γονιμοποιούσαν. Η ενέργεια, που έθρεφε τη βλάστηση των δασών της Tyria, που κάποτε έδινε ζωή στη γη και σε κάθε ζωντανό οργανισμό που τη πατάει, μοιάζει να έχει χαθεί. Οι πνεύμονες της γης έχουν σαπίσει και μαζί τους, σαπίζει σιγά σιγά και η ίδια η γη. Οι θερμοκρασίες είναι τόσο ακραίες που με εξαντλούν. Κάθε πρωί που ο ήλιος αναδύεται από την ανατολή μου ψήνει το κορμί και με κάνει να θέλω να ξεσκίσω την σάρκα μου για μια ιδέα δροσιάς. Το βράδυ όταν χάνεται και δύει, να θέλω να θαφτώ μέσα στην γη για να με αγκαλιάσει με την ζεστασιά της. Μοιάζει σαν καλοκαίρι και χειμώνας, στην πιο ακραία τους μορφή, να αλλάζουν μέσα στην μέρα.

Mordremoth_concept_art_2Εκείνος με κάλεσε… ο Elder Dragon της Ζούγκλας, o Modremoth. Από το Όνειρο πολύ πριν οι αχτίδες του ήλιου με ξυπνήσουν για πρώτη φορά μέσα στους καρπούς του Pale Tree. Όταν οι σκέψεις μας πρωτοσυναντηθήκαν και είδα την τρομερή μορφή του για πρώτη φορά, μέσα στο μυαλό μου, ένιωσα να εκρήγνυται ό,τι υπάρχει μέσα μου και να με καταπίνει το σκοτάδι. Τεράστιος σαν οροσειρά, γεμάτος κοκάλινα καρφιά που προεξέχουν από την ράχη και την ουρά του. Σαν πελώριοι πύργοι που ξεπηδούν μέσα από την άβυσσο, τα πόδια του όπου πατήσουν φέρνουν το σκότος. Μπορεί να κομματιάσει οτιδήποτε βρει μπροστά του, σα να μην υπήρχε ποτέ. Τα φτερά του σαν ανοίξει για να πετάξει, κρύβει ό,τι είναι από κάτω του σε μια αιώνια σκιά. Αναπνέει και ξερνάει φωτιά φέροντας τον κατακλυσμό. Τα μάτια του σαν σκοτεινά πηγάδια του Underworld που αν σε κοιτάξουν θα σε καταπιούν. Αλλά το χειρότερο από όλα είναι η μαγεία που κρύβει μέσα του και με την σκέψη του και μόνο μπορεί να σε κάνει ό,τι θέλει.

Οι Elder Dragon με βασανίζουν από τη στιγμή που πάτησα το πόδι σε αυτόν εδώ τον κόσμο. Τους νιώθω γιατί όταν ο Mordremoth με πρωτοάγγιξε με την μαγεία μου ερέθισε μια απόκοσμη αίσθηση. Αισθάνομαι τη παρουσία όλων τους, κι ας κοιμούνται, τους νιώθω παντού γύρω μου. Δε φταίω εγώ που ξύπνησε. Προσπάθησα να το παλέψω, αλλά ήταν αδύνατο να του αντισταθώ. Με οδηγούσε σαν ήμουν δική του ανέκαθεν.

Τώρα πια είναι αργά για εμένα. Από την στιγμή που αναδεύτηκε από την νάρκη του, μακριά πέρα στα βάθη της Maguuma Jungle, ένοιωσα να αποδυναμώνομαι, να αφήνω την υλική μου υπόσταση. Νόμιζα ότι θα ελευθερωνόμουν από τα βασανιστήρια των Elder Dragon όταν θα άφηνα το σαρκίο μου και ότι θα συνέχιζα να ρέω σαν ενέργεια στην φύση. Όμως όχι, το μαρτύριο μου δεν τελειώνει εδώ. Το νιώθω ακόμα και ειδικά τώρα που έχει ξυπνήσει ένας από Εκείνους, πονάω απίστευτα σαν να διαλύομαι και να σκορπίζομαι σαν σκόνη στον αέρα.

Θα συμβάλω όπως μπορώ∙ σαν ενέργεια θα ξυπνήσω τη δύναμη μέσα στα σώματα των ζωντανών που έχουν απομείνει και σα σκέψη θα ενθαρρύνω το ηθικό τους. Γιατί πάση θυσία πρέπει να κατατροπώσουν τον Modremoth εκείνοι που έχουν τη δύναμη ακόμα. Είναι σχεδόν αδύνατο να υπερισχύσουν απέναντι του, αλλά αν ενωθούν όλοι μαζί τίποτα δεν είναι απίθανο.

~Γιώργος Μερκούρης

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*